၄- အနႏၲရပစၥေယာ Anantara Paccaya (Proximity condition) (7 of 7)

စိတၱဟတၳေထရ္  သရက္သီးေၾကြသည့္ဥပမာျဖင့္ ၀ီထိကိုေလ့လာျခင္းႏွင့္

ပ႒ာန္းသင္တန္းႏွင့္ ပ႒ာန္းဉာဏ္ zawgyi

 

စိတၱဟ႒မေထရ္၀တၳဳ

          သာ၀တၳိၿမိဳ႕ေနအမ်ဳိးေကာင္းသားတစ္ဦးသည္ေတာထဲႏြားေပ်ာက္ရွာရာ ေနမြန္တည့္လာ သျဖင့္ ထမင္းလည္းဆာ လူလည္းပင္ပန္းလာပါသည္။ ထိုစဥ္ရဟန္းေတာ္မ်ားသီတင္းသံုးရာ ေက်ာင္းကိုျမင္သျဖင့္ အစာတခုခု ရလိုရျငား ေက်ာင္းထဲ၀င္သြားရာ ဆြမ္းက်န္စြန္႕ေတာ္မူသျဖင့္ ဗိုက္၀ေအာင္ စားခြင့္ရေလသည္။ စားရသည့္ဆြမ္း အလြန္ေကာင္းေနသျဖင့္ ယေန႕တစ္စံုတစ္ဦးဦးကပင့္ဖိတ္မွဳေၾကာင့္ ဤမွ်ေကာင္းေနျခင္း ျဖစ္မည္ဟု ေတြးမိသျဖင့္ ေမးေလွ်ာက္ေလသည္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားက ဤဆြမ္းသည္ ပံုမွန္ေလာင္းလွဴသည့္ ဆြမ္းျဖစ္ေၾကာင္းမိန္႕ေတာ္မူသည္။ ထိုအမ်ဳိးေကာင္းသားက ‘ငါ့မွာ ပင္ပင္ပမ္းပမ္း ရွာေဖြတာေတာင္ ဒီေလာက္ေကာင္းေကာင္း မစားရဘူး၊ ရဟန္း ၀တ္တာပဲ ေကာင္းမယ္’ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ ရဟန္းျပဳခြင့္ ေတာင္း၏။ ရဟန္းျဖစ္ၿပီး ရက္အတန္ၾကာေသာ္ ဆူၿဖိဳလာသျဖင့္ ‘အိမ္တကာလွည့္ၿပီး ေတာင္းရမ္းစားရတာ မဟန္ ေသးပါဘူး၊ လူ႕ဘ၀ႏွင့္ပဲ လုပ္စားတာေကာင္းပါတယ္’ဟု ေတြးမိျပန္ကာ သိကၡာခ်လူထြက္ၿပီး အိမ္ျပန္ လယ္ယာလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္၏။

          ဤသို႕ျဖင့္ လူ၀တ္ႏွင့္ ေနရာမွတစ္ဖန္ရဟန္းျပဳျပန္၊ ေနာက္တစ္ဖန္လူထြက္ျပန္ျဖင့္ ေျခာက္ႀကိမ္တိုင္ခဲ့ ေလေတာ့သည္ ယခုကဲ့သို႕ စိတ္သြားရာ အာရံုေနာက္ လိုက္ပါတတ္သျဖင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားကသူ႕ကို စိတၱဟ႒ မေထရ္ဟု မွည့္ေခၚ ၾကေလသည္။

          သူသည္လူ႕ဘ၀ႏွင့္ ရဟန္းဘ၀ကို လူးလာတံု႕ေခါက္ ျပဳေနရင္းပင္သူ႕မယား၌ ကိုယ္၀န္ တည္ေလသည္။ ခုႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ ရဟန္းျပဳလတၱံ႕ေသာအခ်ိန္တြင္ ေတာမွထြန္းတံုးထြန္တန္တို႕ကို အိမ္သို႕ ယူလာၿပီး သကၤန္းကို ယူရန္ အိမ္ထဲ၀င္သြားစဥ္ ကိုယ္၀န္ရွိေနသည့္ သူ၏မယား ကုတင္ထက္၌ ပိုးစိုးပက္စက္ အိပ္ေပ်ာ္သည္ကိုျမင္ရာမွ ဖူးဖူးေယာင္ေနသည့္အေကာင္ပုပ္၏ကိုယ္ကဲ့သို႕ ရြံရွာစက္ဆုပ္ကာသကၤန္းကို ပိုက္လ်က္အိမ္က ထြက္ခြါသြားစဥ္ လမ္း၌ပင္ ေသာတာ၀န္တည္ေလသည္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားထံပါး ရဟန္းျပဳခြင့္ ေတာင္းၿပီးရဟႏၱာ ျဖစ္လသည္။ (က်မ္းညႊန္း-စိတၱဟ႒မေထရ္ ၊ စိတတၱ၀ဂ္) 

 

(င-၁)   အနႏၱရပစၥည္းတြင္ေနာက္ေနာက္ပစၥည္းတရားတို႕သည္ ေရွးေရွးပစၥည္းတရားအေပၚ မူတည္ၿပီး ျဖစ္လာရ         သည္မွာ ဓမၼတာျဖစ္ေပသည္း။

(င-၂)   ထို႕ေၾကာင့္ေရွးေရွးစိတ္တို႕က ပ်က္ပ်က္သြားၿပီး ေနာက္ေနာက္စိတ္မ်ားျဖစ္ေပၚ လာႏိုင္ရန္ သမနႏၲရ သတၱိျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳပါသည္။

(င-၃)   သို႔ေသာ္ေဟတု-၆ပါးထဲက ကုသိုလ္၊အကုသိုလ္ တစ္ပါးပါး ပါေနပါသည္။အာရမၼဏ အာရံုကလည္း ပါေနသည္။ အာရံုက အဓိပတိထိုက္ေလာက္သည့္ အာရံုျဖစ္လွ်င္မူ  ထိုထိုအာရံုကိုမခဲြႏိုင္ မခြါႏိုင္ေအာင္ပင္ ေက်းဇူးျပဳေနပါေတာ့သည္။

(င-၄) ထို႕ေၾကာင့္ ေဟတုပစၥည္းက သူရသည့္အာရံုကို အျမစ္တြယ္သည့္ပမာ တြယ္ၿပီးအာရမၼဏက အာရံုျပဳ ေနပါသည္။ ဤသို႕ေသာ သဘာ၀ေၾကာင့္ အက်ဳိးတရားတရပ္ ေပၚေပါက္လာနိုင္ေရးအတြက္ ေဟတု၊ အာရမၼဏ၊ အဓိပတိ၊ အနႏၲရစသည္ စသည္ျဖင့္  အေၾကာင္းပစၥည္းမ်ားစြာ ပါ၀င္ ေက်းဇူးျပဳရပါသည္။

 

ပ႒ာန္းသင္တန္းႏွင့္ ပ႒ာန္းဉာဏ္

(င-၅)   ယခုကဲ့သို႕ ပ႒ာန္းသင္တန္း တက္ေရာက္သင္ၾကားေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ မဟာကုသိုလ္စိတ္ ရွစ္ပါး ထဲက ေသာနႆ သဟဂုတ္ဉာဏသမၸယုတ္ အသခၤါရိကစိတ္ ျဖစ္ေနပါသည္။

(င-၆)   ၀ီထိအေနအားျဖင့္ ပဥၥဒြါရ၀ီထိထဲက မ်က္စိ၊နား၊ကိုယ္ကာယ စသည္တို႔က အလုပ္အမ်ားဆံုး လုပ္ေနၾကရသျဖင့္ ၀ီထိတစ္ခုျခင္းစီ၌ ေဇာခုႏွစ္ႀကိမ္ေစာေနၾကပါသည္။

(င-၇)   မဟုကုသိုလ္စိတ္၏ ေဇာခုႏွစ္ႀကိမ္အနက္ ပထမေဇာျဖစ္လာသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္တည္း သမၸယုတၱ ဓမၼအေနႏွင့္ ေစတသိက္ေပါင္း -၃၈ ပါး ျဖစ္ပါသည္။

(င-၈)   ၄င္းတို႔မွာ (သဗၺသာဓာရဏေစတသိက္ ၇ ပါး + ပကိဏ္းေစတသိက္ ၆ ပါး + ေသာဘဏသာဓာရဏ-၁၉ပါး + ၀ိရတိေစတသိက္ ၃ပါး+အပၸမညာေစတသိက္ ၂ ပါး+ပညိေႏၵ ေစတသိက္ ၁ ပါး=ေပါင္း -၃၈ ပါး)

(င-၉)   ထိုထိုေစတသိက္တို႕တြင္ အေလာဘဟိတ္ပါေနသည္။ အေဒါသ အေမာဟဟိတ္ ပါေနပါသည္။ ဤမွ်ႀကီးက်ယ္က်ယ္ျပန္႕သည့္ျဖစ္စဥ္တို႕သည္ ပထမေဇာ၏ အခိုက္အတန္႕အတြင္း၌ ျဖစ္ေနၾကာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

(င-၁၀) ဤျဖစ္စဥ္တို႕သည္ ယခုပ႒ာန္းသင္တန္း သင္ၾကားသင္ယူေနၾကသည့္ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ေက်ာင္း၏ စံေက်ာင္းထဲမွ   ဘုန္းႀကီးတို႔ ဆရာတပည့္တို႕၏သႏၲာန္၌ ျဖစ္ေနၾကျခင္းေပတည္း။

(င-၁၁) တစ္ဖန္ ထိုထိုစိတ္ေတြ ေစတသိက္မ်ားျဖစ္လာသည့္ တဒဂၤတခဏအတြင္း၌ပင္ စိတၱဇ႐ုပ္မ်ားစြာ တို႕လည္း သင္တန္းသူ သင္တန္းသားတို႕၏ သႏၲာန္တြင္ ျဖစ္ေပၚလာေနပါသည္။

(င-၁၂) ထိုေၾကာင့္ ယခုအနႏၲရပစၥည္းကို သင္ၾကား၊ သင္ယူေနသည့့္အခိုက္ အတန္႕အတြင္း၌ပင္ စိတ္၊ ေစတသိက္ႏွင့္ စိတၱဇရုပ္ဟူေသာ္နာမ္တရား ႏွစ္မ်ဳိးႏွင့္ ႐ုပ္တရားတို႕ ကုေဋေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

 

သရက္သီးေၾကြသည့္ ဥပမာျဖင့္ ၀ီထိကိုေလ့လာျခင္း

(င-၁၃) ၀ီထိျဖစ္စဥ္ကို သရက္ပင္ရင္း၌သရက္သီးေၾကြသည့္ဥပမာျဖင့္ ေလ့လာႏိုင္ပါသည္။

(င-၁၄) ဥပမာအားျဖင့္ လူတစ္ေယာက္သည္ သရက္ပင္ရင္း၌ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္ဆိုပါစို႔။ ထိုသူအိပ္ေပ်ာ္ေနစဥ္      ဘ၀င္စိတ္ အစဥ္ၿငိမ္သက္စြာ ျဖစ္ေပၚေနပါသည္။

(င-၁၅) ထိုအခိုက္ သရက္ပင္ေပၚမွ သရက္သီးအမွည့္တစ္လံုး အိပ္ေပ်ာ္ေနသူ၏ အနီးတြင္ေၾကြက်ျခင္းသည္ ျပင္ပ           အသံအာရံုႏွင့္ နားႏွင့္တိုက္ဆံုျခင္းကို ပမာျပဳႏိုင္ပါသည္။ သရက္သီးေၾကြက်သံေၾကာင့္ ထိုလူထရန္ လႈပ္ရွားလာ၏။ ဤကားဘ၀င္စိတ္ ၂-ႀကိမ္လႈပ္၍ ျပတ္သည္ႏွင့္တူသည္။ (အတီတဘြင္ႏွင့္ ဘ၀ဂၤစလန)

(င-၁၆) ထိုလူသည္ေခါင္းေထာင္၍ စူးစမ္းဆင္ျခင္ျခင္းသည္ (ပဥၥဒြါရ၀ဇၨန္း)စိတ္ကအာရံုကို ႏွလံုးသြင္းသည္ႏွင့္ တူသည္။

(င-၁၇) ထို႔ေနာက္သရက္သီးကိုေကာက္ယူလိုက္သည္။ဤကား(သမၸဋိစၦိဳင္း)ကအာရံုကို လက္ခံယူသည္ႏွင့္ တူသည္။

(င-၁၈) သရက္သီးကို အနီးကပ္ၾကည့္ရႈနမ္းရွဳပ္ျခင္းသည္(သႏၲီရဏ)က အာရံုကို စံုစမ္းသည္ႏွင့္ တူသည္။

(င-၁၉) သရက္မွည့္ေနသျဖင့္စား၍ရမွန္းသိျခင္းသည္ (၀ုေ႒ာ)က အာရံုဆံုးျဖတ္သည္ႏွင့္ တူသည္။

(င-၂၀) သရက္သီးကိုအားရပါးရ(၇)ႀကိမ္ ကိုက္စားျခင္းသည္ ေဇာ-၇ ႀကိမ္ေစာသည္ႏွင့္ တူသည္။

(င-၂၁) ခံတြင္ထဲက်န္ေနသည့္သရက္သီးအဖတ္ကိုတံေတြးႏ်င့္တကြမ်ဳိခ်ျခင္းသည္(တဒါရံု)-၂ႀကိမ္ႏွင့္ တူသည္။

(င-၂၂) ထိုလူသည္ စားၿပီးေနာက္ လဲေလ်ာင္းကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ဤကား ဘ၀င္စိတ္အစဥ္ ဆက္လက္ ျဖစ္ေနသည္ႏွင့္ တူသည္။ ဧည့္သည္ လာတံခါးေခါက္သည့္ ဥပမာကိုလည္း ဆရာေတာ္မ်ား ျပပါေသးသည္။

 

 

၄- အနန္တရပစ္စယော Anantara Paccaya (Proximity condition) (7 of 7)

စိတ္တဟတ္ထထေရ်  သရက်သီးကြွေသည့်ဥပမာဖြင့် ဝီထိကိုလေ့လာခြင်းနှင့်

ပဋ္ဌာန်းသင်တန်းနှင့် ပဋ္ဌာန်းဉာဏ်  pyidaungsu – unicode

 

စိတ္တဟဋ္ဌမထေရ်ဝတ္ထု

             သာဝတ္ထိမြို့နေအမျိုးကောင်းသားတစ်ဦးသည်တောထဲနွားပျောက်ရှာရာ နေမွန်တည့်လာ သဖြင့် ထမင်းလည်းဆာ လူလည်းပင်ပန်းလာပါသည်။ ထိုစဉ်ရဟန်းတော်များသီတင်းသုံးရာ ကျောင်းကိုမြင်သဖြင့် အစာတခုခု ရလိုရငြား ကျောင်းထဲဝင်သွားရာ ဆွမ်းကျန်စွန့်တော်မူသဖြင့် ဗိုက်ဝအောင် စားခွင့်ရလေသည်။ စားရသည့်ဆွမ်း အလွန်ကောင်းနေသဖြင့် ယနေ့တစ်စုံတစ်ဦးဦးကပင့်ဖိတ်မှုကြောင့် ဤမျှကောင်းနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု တွေးမိသဖြင့် မေးလျှောက်လေသည်။ ရဟန်းတော်များက ဤဆွမ်းသည် ပုံမှန်လောင်းလှူသည့် ဆွမ်းဖြစ်ကြောင်းမိန့်တော်မူသည်။ ထိုအမျိုးကောင်းသားက ‘ငါ့မှာ ပင်ပင်ပမ်းပမ်း ရှာဖွေတာတောင် ဒီလောက်ကောင်းကောင်း မစားရဘူး၊ ရဟန်း ဝတ်တာပဲ ကောင်းမယ်’ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ရဟန်းပြုခွင့် တောင်း၏။ ရဟန်းဖြစ်ပြီး ရက်အတန်ကြာသော် ဆူဖြိုလာသဖြင့် ‘အိမ်တကာလှည့်ပြီး တောင်းရမ်းစားရတာ မဟန် သေးပါဘူး၊ လူ့ဘဝနှင့်ပဲ လုပ်စားတာကောင်းပါတယ်’ဟု တွေးမိပြန်ကာ သိက္ခာချလူထွက်ပြီး အိမ်ပြန် လယ်ယာလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်၏။

            ဤသို့ဖြင့် လူဝတ်နှင့် နေရာမှတစ်ဖန်ရဟန်းပြုပြန်၊ နောက်တစ်ဖန်လူထွက်ပြန်ဖြင့် ခြောက်ကြိမ်တိုင်ခဲ့ လေတော့သည် ယခုကဲ့သို့ စိတ်သွားရာ အာရုံနောက် လိုက်ပါတတ်သဖြင့် ရဟန်းတော်များကသူ့ကို စိတ္တဟဋ္ဌ မထေရ်ဟု မှည့်ခေါ် ကြလေသည်။

            သူသည်လူ့ဘဝနှင့် ရဟန်းဘဝကို လူးလာတုံ့ခေါက် ပြုနေရင်းပင်သူ့မယား၌ ကိုယ်ဝန် တည်လေသည်။ ခုနှစ်ကြိမ်မြောက် ရဟန်းပြုလတ္တံ့သောအချိန်တွင် တောမှထွန်းတုံးထွန်တန်တို့ကို အိမ်သို့ ယူလာပြီး သင်္ကန်းကို ယူရန် အိမ်ထဲဝင်သွားစဉ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည့် သူ၏မယား ကုတင်ထက်၌ ပိုးစိုးပက်စက် အိပ်ပျော်သည်ကိုမြင်ရာမှ ဖူးဖူးယောင်နေသည့်အကောင်ပုပ်၏ကိုယ်ကဲ့သို့ ရွံရှာစက်ဆုပ်ကာသင်္ကန်းကို ပိုက်လျက်အိမ်က ထွက်ခွါသွားစဉ် လမ်း၌ပင် သောတာဝန်တည်လေသည်။ ရဟန်းတော်များထံပါး ရဟန်းပြုခွင့် တောင်းပြီးရဟန္တာ ဖြစ်လသည်။ (ကျမ်းညွှန်း-စိတ္တဟဋ္ဌမထေရ် ၊ စိတတ္တဝဂ်) 

 

(င-၁)    အနန္တရပစ္စည်းတွင်နောက်နောက်ပစ္စည်းတရားတို့သည် ရှေးရှေးပစ္စည်းတရားအပေါ် မူတည်ပြီး ဖြစ်လာရ           သည်မှာ ဓမ္မတာဖြစ်ပေသည်း။

(င-၂)    ထို့ကြောင့်ရှေးရှေးစိတ်တို့က ပျက်ပျက်သွားပြီး နောက်နောက်စိတ်များဖြစ်ပေါ် လာနိုင်ရန် သမနန္တရ သတ္တိဖြင့် ကျေးဇူးပြုပါသည်။

(င-၃)    သို့သော်ဟေတု-၆ပါးထဲက ကုသိုလ်၊အကုသိုလ် တစ်ပါးပါး ပါနေပါသည်။အာရမ္မဏ အာရုံကလည်း ပါနေသည်။ အာရုံက အဓိပတိထိုက်လောက်သည့် အာရုံဖြစ်လျှင်မူ  ထိုထိုအာရုံကိုမခွဲနိုင် မခွါနိုင်အောင်ပင် ကျေးဇူးပြုနေပါတော့သည်။

(င-၄) ထို့ကြောင့် ဟေတုပစ္စည်းက သူရသည့်အာရုံကို အမြစ်တွယ်သည့်ပမာ တွယ်ပြီးအာရမ္မဏက အာရုံပြု နေပါသည်။ ဤသို့သော သဘာဝကြောင့် အကျိုးတရားတရပ် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ရေးအတွက် ဟေတု၊ အာရမ္မဏ၊ အဓိပတိ၊ အနန္တရစသည် စသည်ဖြင့်  အကြောင်းပစ္စည်းများစွာ ပါဝင် ကျေးဇူးပြုရပါသည်။

 

ပဋ္ဌာန်းသင်တန်းနှင့် ပဋ္ဌာန်းဉာဏ်

(င-၅)    ယခုကဲ့သို့ ပဋ္ဌာန်းသင်တန်း တက်ရောက်သင်ကြားနေသည့် အချိန်တွင် မဟာကုသိုလ်စိတ် ရှစ်ပါး ထဲက သောနဿ သဟဂုတ်ဉာဏသမ္ပယုတ် အသင်္ခါရိကစိတ် ဖြစ်နေပါသည်။

(င-၆)    ဝီထိအနေအားဖြင့် ပဉ္စဒွါရဝီထိထဲက မျက်စိ၊နား၊ကိုယ်ကာယ စသည်တို့က အလုပ်အများဆုံး လုပ်နေကြရသဖြင့် ဝီထိတစ်ခုခြင်းစီ၌ ဇောခုနှစ်ကြိမ်စောနေကြပါသည်။

(င-၇)    မဟုကုသိုလ်စိတ်၏ ဇောခုနှစ်ကြိမ်အနက် ပထမဇောဖြစ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက်တည်း သမ္ပယုတ္တ ဓမ္မအနေနှင့် စေတသိက်ပေါင်း -၃၈ ပါး ဖြစ်ပါသည်။

(င-၈)    ၎င်းတို့မှာ (သဗ္ဗသာဓာရဏစေတသိက် ၇ ပါး + ပကိဏ်းစေတသိက် ၆ ပါး + သောဘဏသာဓာရဏ-၁၉ ပါး + ဝိရတိစေတသိက် ၃ပါး+အပ္ပမညာစေတသိက် ၂ ပါး+ပညိန္ဒေ စေတသိက် ၁ ပါး=ပေါင်း -၃၈ ပါး)

(င-၉)    ထိုထိုစေတသိက်တို့တွင် အလောဘဟိတ်ပါနေသည်။ အဒေါသ အမောဟဟိတ် ပါနေပါသည်။ ဤမျှကြီးကျယ်ကျယ်ပြန့်သည့်ဖြစ်စဉ်တို့သည် ပထမဇော၏ အခိုက်အတန့်အတွင်း၌ ဖြစ်နေကြာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

(င-၁၀)  ဤဖြစ်စဉ်တို့သည် ယခုပဋ္ဌာန်းသင်တန်း သင်ကြားသင်ယူနေကြသည့် မြို့တော်ဝန်ကျောင်း၏ စံကျောင်းထဲမှ    ဘုန်းကြီးတို့ ဆရာတပည့်တို့၏သန္တာန်၌ ဖြစ်နေကြခြင်းပေတည်း။

(င-၁၁)  တစ်ဖန် ထိုထိုစိတ်တွေ စေတသိက်များဖြစ်လာသည့် တဒင်္ဂတခဏအတွင်း၌ပင် စိတ္တဇရုပ်များစွာ တို့လည်း သင်တန်းသူ သင်တန်းသားတို့၏ သန္တာန်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာနေပါသည်။

(င-၁၂)  ထိုကြောင့် ယခုအနန္တရပစ္စည်းကို သင်ကြား၊ သင်ယူနေသည့်အခိုက် အတန့်အတွင်း၌ပင် စိတ်၊ စေတသိက်နှင့် စိတ္တဇရုပ်ဟူသော်နာမ်တရား နှစ်မျိုးနှင့် ရုပ်တရားတို့ ကုဋေပေါင်းများစွာ ဖြစ်နေတော့သည်။

 

သရက်သီးကြွေသည့် ဥပမာဖြင့် ဝီထိကိုလေ့လာခြင်း

(င-၁၃)  ဝီထိဖြစ်စဉ်ကို သရက်ပင်ရင်း၌သရက်သီးကြွေသည့်ဥပမာဖြင့် လေ့လာနိုင်ပါသည်။

(င-၁၄)  ဥပမာအားဖြင့် လူတစ်ယောက်သည် သရက်ပင်ရင်း၌ အိပ်ပျော်နေသည်ဆိုပါစို့။ ထိုသူအိပ်ပျော်နေစဉ်             ဘဝင်စိတ် အစဉ်ငြိမ်သက်စွာ ဖြစ်ပေါ်နေပါသည်။

(င-၁၅)  ထိုအခိုက် သရက်ပင်ပေါ်မှ သရက်သီးအမှည့်တစ်လုံး အိပ်ပျော်နေသူ၏ အနီးတွင်ကြွေကျခြင်းသည် ပြင်ပ     အသံအာရုံနှင့် နားနှင့်တိုက်ဆုံခြင်းကို ပမာပြုနိုင်ပါသည်။ သရက်သီးကြွေကျသံကြောင့် ထိုလူထရန် လှုပ်ရှားလာ၏။ ဤကားဘဝင်စိတ် ၂-ကြိမ်လှုပ်၍ ပြတ်သည်နှင့်တူသည်။ (အတီတဘွင်နှင့် ဘဝင်္ဂစလန)

(င-၁၆)  ထိုလူသည်ခေါင်းထောင်၍ စူးစမ်းဆင်ခြင်ခြင်းသည် (ပဉ္စဒွါရဝဇ္ဇန်း)စိတ်က အာရုံကို နှလုံးသွင်းသည်နှင့် တူသည်။

(င-၁၇) ထို့နောက် သရက်သီးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဤကား(သမ္ပဋိစ္ဆိုင်း)က အာရုံကို လက်ခံယူသည်နှင့် တူသည်။

(င-၁၈)  သရက်သီးကို အနီးကပ်ကြည့်ရှုနမ်းရှုပ်ခြင်းသည်(သန္တီရဏ)က အာရုံကို စုံစမ်းသည်နှင့် တူသည်။

(င-၁၉)  သရက်မှည့်နေသဖြင့်စား၍ရမှန်းသိခြင်းသည် (ဝုဋ္ဌော)က အာရုံဆုံးဖြတ်သည်နှင့် တူသည်။

(င-၂၀)  သရက်သီးကိုအားရပါးရ(၇)ကြိမ် ကိုက်စားခြင်းသည် ဇော-၇ ကြိမ်စောသည်နှင့် တူသည်။

(င-၂၁) ခံတွင်ထဲကျန်နေသည့် သရက်သီးအဖတ်ကို တံတွေးနျင့်တကွ မျိုချခြင်းသည်(တဒါရုံ)-၂ကြိမ်နှင့် တူသည်။

(င-၂၂)   ထိုလူသည် စားပြီးနောက် လဲလျောင်းကာ အိပ်ပျော်သွားသည်။ ဤကား ဘဝင်စိတ်အစဉ် ဆက်လက် ဖြစ်နေသည်နှင့် တူသည်။ ဧည့်သည် လာတံခါးခေါက်သည့် ဥပမာကိုလည်း ဆရာတော်များ ပြပါသေးသည်။

 5 total views,  1 views today

By admin

Leave a Reply

Your email address will not be published.