အရိယာျဖစ္သည္တိုင္ ေက်းဇူးျပဳခဲ့သည့္ ထမင္းအာဟာရ

 

ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သံဃာငါးရာၿခံရံလ်က္ အာဠ၀ီၿမိဳ႕၌ ဆြမ္းခံ ၾကြေတာ္မူစဥ္ သူဆင္းရဲသားတစ္ေယာက္ သည္ ႏြားေပ်ာက္သျဖင့္ ရွာေန၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ဤသူဆင္းရဲအရိယာျဖစ္မည့္အေရးကို  ျမင္ေတာ္မူသျဖင့္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွသည္ ယူဇနာသံုးဆယ္ (မိုင္-၃၀၀ ခန္႔) ကြာေ၀းသည့္ အာဠ၀ီၿမိဳ႕သို႔ ၾကြလာေတာ္မူျခင္း  ျဖစ္ပါသည္။ တရားနာခ်ိန္ ေရာက္ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း သူဆင္းရဲ မေရာက္ေသးသျဖင့္ ေစာင့္ဆိုင္းေနေတာ္မူ၏။ သူဆင္းရဲက ေနမြန္းတည့္ခ်ိန္၌ ႏြားရွာေတြ႕သျဖင့္ အိမ္မျပန္ေသးဘဲ ဘုရားရွင္ထံပါး တရားနာရန္ ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေ၀ယ်ာ၀စၥအဖဲြ႕ေခါင္းေဆာင္အား သံဃာေတာ္မ်ား၏ ဆြမ္းၾကြင္းဆြမ္းက်န္မ်ား ရွိမရွိေမးေတာ္မူရာ ရွိသည့္အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ၾကားသျဖင့္ သူဆင္းရဲကို ေကြၽးေမြးရန္ မိန္႕ၾကားေတာ္မူ၏။ ဆာေလာင္၍ ပူေလာင္ ပင္ပန္းေနသည့္ သူဆင္းရဲသည္ ထမင္း၀သျဖင့္ ပူပန္မႈကင္းကာ စိတ္မွာလည္း တည္တည္ၾကည္ၾကည္ ျဖစ္ေတာ့၏။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ထံပါးမွ တရားေတာ္ကို နာၾကားရသျဖင့္ သူဆင္းရဲ ေသာတာပန္ျဖစ္၏။

ထိုသူဆင္းရဲ ဘုရားထံပါး ေရာက္ခါစတြင္ အလြန္အမင္း ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနသျဖင့္ ဘုရားရွင္၏ ႏႈတ္ေတာ္ထြက္ နက္နဲတရားေတာ္ကို ႏွလံုးသြင္းႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ၊ အစာအာဟာရစားသံုးၿပီးသည့္ အခါတြင္မူ ခႏၶာကိုယ္တြင္ အာဟာရဇ႐ုပ္မ်ား စည္ပင္သြား၏၊ က်န္သည့္ကမၼဇ႐ုပ္၊ စိတၱဇ႐ုပ္ႏွင့္ ဥတုဇ႐ုပ္တို႔လည္း အာဟာရဇ ႐ုပ္ႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ကာ လန္းဆန္းစည္ပင္ျခင္းသည္ အာဟာရသတၱိျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း ျဖစ္၏။ တစ္ဖန္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အသံေတာ္ သဒၵါ႐ံုႏွင့္ သူဆင္းရဲ၏ နားအၾကည္႐ုပ္တို႔သည္လည္းေကာင္း၊ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အဆင္းေတာ္႐ူပါ႐ံုႏွင့္ သူ၏ မ်က္စိအၾကည္ ႐ုပ္တို႔သည္လည္းေကာင္း တိုက္ဆံုၿပီး ေတြ႕ထိမႈဖႆသည္ ဖႆာဟာရအျဖစ္ ယွဥ္ေဖာ္ယွဥ္ဖက္ နာမ္တရားႏွင့္ စိတၱဇ႐ုပ္တို႔အား နာမ္အာဟာရသတၱိျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳ၏။

(မွတ္ခ်က္- ျမတ္ဗုဒၶမွ ထမင္းေကြၽးရန္ စီစဥ္ေပးေတာ္မူသည့္ အေၾကာင္းဟူ၍ပိဋကတ္သံုးပံုတြင္ ဤ၀တၳဳ၌သာ လာရွိ၏။)

(က်မ္းညႊန္း-ဓမၼပဒအ႒ကထာ၊ အတဲြ-၂၊ ႏွာ-၁၆၉၊ ႏြားေပ်ာက္ေသာ ဥပါသာ၀တၳဳ)

 

(င-၁)      ဇိဃစၦာ ပရမာ ေရာဂါ၊ သခၤါရ ပရမာ ဒုကၡာ။                                                               ဧတံ ဉတြာ ယထာဘူတံ၊ နိဗၺာနံ ပရမံ သုခံ။

       ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္းသည္ အလြန္ကဲဆံုး အနာေရာဂါမည္၏။ ခႏၶာငါးပါး သခၤါရတရားတို႔သည္ အလြန္ ကဲဆံုး ဆင္းရဲမည္ကုန္၏။ နိဗၺာန္သည္ အလြန္ကဲဆံုး ခ်မ္းသာတည္း၊ ပညာရွိသည္ ဤသို႔ဟုတ္တိုင္းမွန္စြာ သိ၍ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကို မ်က္ေမွာက္ျပဳ၏။ ဓမၼပဒဂါထာ (စဥ္ -၂၀၃)

(င-၂)      ဆာေလာင္ျခင္းသည္ အလြန္ကဲဆံုးေသာ ေရာဂါမည္၏၊ အဆိုးဆံုး ေရာဂါျဖစ္ေလသည္။ အျခားေသာ ေရာဂါကို ေဆး၀ါးကုသႏိုင္ေသာ္လည္း ဆာေလာင္ျခင္းေရာဂါကို ေပ်ာက္ကင္းႏိုင္ရန္ ေန႔စဥ္ အစာအာဟာရ မ်ား စားသံုးေပးေနရသည္။ ဤသည္ကပင္ ဆာေလာင္မႈကို ကုသေပးေနျခင္းမည္၏။ အၿမဲမျပတ္တမ္း ဆာေလာင္ေနသျဖင့္ အၿမဲမျပတ္တမ္း စားသံုးကာေနရျခင္းကပင္ ႀကီးစြာေသာ အနာေရာဂါကို ေဆးကုသ ေနျခင္းေပတည္း။

 13 total views,  1 views today

By admin

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *